Saintes-Maries-de-la-Mer - Saint-Gilles 40 km

PVermelding som sa tungt regn utpå dagen, gjorde at me la i veg nokså tidleg frå Saintes-Maries og nordover. Ein ting er å sykle når det regnar, ein annan ting er når det høljar ned og kanskje også lynar. Hu der drog visst godt avgarde denne dagen, tok ingen hensyn til ømme rumper. 

Saintes-Maries ligg ved Middelhavet og har sandstrender, elles er alt vatmet me ser laguner, Etang de Vaccares, Etang de Malagray, Etang Dit l'Imperial og så vidare, skilt frå havet med ei tynn landstripe. Elva Lille Rhone renn også ut i havet like ved Sainte-Maries, så det er på alle måtar mykje vatn. Området må vere svært utsett dersom havet stig. 

Kl 09 var vi på vegen litt vest og så nordover med noko større marsjfart enn vanleg. Vi måtte vente ei stund på ferjeleiet, men kryssar Lille Rhone i god tid før lunsjpausen til ferjemannskapet som er mellom 12 og 13.30. 

Overalt er det flatt. Det er svært grissgrendt, men her og der dukkar det opp eit Mas, ein gard.,Det er ein del hesteturisme, og så er det massevis av flate åkrar. Mykje er hausta inn, men vi ser gamle solsikker og noko vi trur er ris fordi vi veit at det veks ris i området. Vi passerer også ein stad dei lagar eau de vie. Vi ser også hestar, mange fuglar og ein skorpion?

Vi kom til St. Gilles litt etter kl 13, like tørre. Det har regna i området, ser vi, men det verste regnet skulle kome seinare. Så vi går inn og ventar på det. Kjem det? Nei, det blir ganske fint ver utover ettermiddagen. Kva var det vi stressa etter? Vi finn lett hotellet Le Cours like etter at vi har kome inn i byen. Vi har tid til ein tur i byen. Det er eit gammalt kloster i byen, og ei flott kyrkje, men elles er gamlebyen i St Gilles ganske slitt og lite spennande.

Denne dagen har vi kun sykla på asfalt. Det er vegar, ikkje sykkelstiar. Men det er svært lite trafikk. På to mil møtte me fem bilar og ein traktor. Bilar møter vi  når vi skal inn og ut av byar. Det er ikkje så veldig sikkert her, men vi er veldig synlege i tydelege neonfargar, og bilistane tar hensyn. Dei fargerike:

Arles - Saintes-Maries-de-la-Mer 45 km

Landskapet sør for Arles er eit paddeflatt våtmarksområde på 930 km2 sørover mot Middelhavet. Delvis er landet drenert og oppdyrka med mellom anna grønnsaker og ris, men store område ligg der likevel som marker for flamingoen og meir enn 400 andre fugleartar, og for kvite hestar og svarte oksar som går fritt. Ser ut som eit herleg dyreliv! Og det var mange fuglar, okser og hestar å sjå i den regionale naturparken. Elles var området også prega av eit rikt utval innsekt, også kalla mygg. Til tider var det viktig å sykle med munnen igjen.

Melom Arles og Saintes Maries de la Mer er det over fire mil og ingen landsbyar eller byar. Det viste seg likevel at det var ein liten turiststad midt på, laga av Paul Ricard, som brukte inntekt på brennevin til å lage ein stad i øydemarka med hestar, tyrefekting, eit miniatyrtog, restaurant med meir. Men me kom dit etterat me hadde hatt picnic på taket til eit lite bygg laga for å bevare flaggermusa. Det var litt mindre mygg oppå taket der enn nede i graset. Eit blikk på kartet før start gjorde at me kjøpte med oss god niste frå Arles.

Nede ved havet fann me lett overnattinga  Mas de Salicornes. Mas betyr hus eller eiendom. Lurer på om det er ei oksitansk form av maison (hus på fransk) og det italienske masseria? Salicorn er urter som tåler salt. Byen med dei tre heilage Mariaene er kardemommeby. Ein turistby langt frå folk, men ut mot Middelhavet. Sesongen er i oktober i avslutningsfasen, med god plass i alle restaurantar. Spesielt god fiskesuppe på vår reataurant Le Fournelet, som var vårt tilbod denne gongen, resten av maten var godt den og.