Med Tove og Google som vegvisar i saltmarkene utanfor Torrevieja

Ny dag, nye eventyr. Jærsyklisten er klar til ny innsats, det er me også, og vegen er forklart på baksida av ein av sekstiårstalane frå kvelden før. Tove, som bur i Torrevieja, hadde eit fint turforslag til oss. Denne gongen starta turen til høgre på kanalen, mot nord, til St. Miguel. Vidare rundt St. Miguel, kort på trafikkert veg, og deretter inn langs ein kulvert til Montesinos. Alt etter ark 1 på Tove si beskriving av vegen.  Montesinos hadde kafear på torget med nydeleg serranoskinke - akkurat det me hadde bruk for.

Ut frå Montesinos var Tove sine notater noko meir sparsommelege, og Jærsyklisten fann fram han Google. Og han Google viste veg, ned til saltsjøen, til hagesenteret, og ut på den nedlagde jernbanetraseen heilt inn til og delvis gjennom utkanten av Torrevieja. Flott for syklister! Men deretter tok han Google oss ut på N-322, med farleg trafikk. Det var merka kant ut mot bilvegen, men me likte det ikkje! Ved første avkøyring kunne me ta av frå den store vegen, og så hjelpte Han Google oss å snirkla oss gjennom urbanisasjonane, fram til vår stad. Takk til Tove, Jærsyklisten og han Google for fin tur. Utan skog.

Skottland bikeandgo

På jernbanestasjonar i UK har dei nå eit nytt tilbod med sykelutleige på stasjonen, bikeandgo. Etter bryllup på Fingask castle hadde vi 1,5 dagar til å sjå oss rundt i Perth. Vi måtte regisrerere oss (10 pund pr år), og fekk så ein kode som vi kunne bruke til å leige sykkel med. Då billettkøen var unnagjort, hadde billettøren på jernbanestasjonen tid til å leige ut dei to syklane han hadde på sin stasjon. Det kostar oss då 3,80 pund/dag (24 timar).

Med flott haustver kunne vi så cruise rundt i dei store parkane på begge sider av Perth, ha ein tur i gågata og treffe slekt, ete på tea room Small Talk, kome oss på krigsmuseet (Black Watch Museum) og sykle til og frå kveldens restaurant. Vi fekk sett mykje av denne vesle skotske byen utan større strev.

Litt spesielt med venstretrafikk, og tilrettelegging for syklistar: stykkevis og delt. Sykling utan hjelm føles også syndig, sykling i kjole - herlig! Syklane var nye og gode med 7 gir. Gode til bysykling. Dei var tunge, men vi bar dei ikkje, så det gjorde ikkje noko. Dei trilla godt. - Og så eit lite tillegg: Ordninga var slik at ein kjøpte årsabonnement - men ei tid etter fekk me beskjed om at sidan Bikeand go såg at me hadde adresse i utlandet, så ville det ikkje kome fleire krav til oss, dersom me ikkje ga beskjed om at me ville halde fram...

Moivika nærmiljø: Helvik - Egersund t/r 32 km

Igjen ein fin tur til Egersund, fra hytta i Moivika, Rv 44 til Hellvik og inn på gamle jernbanen. Mange stopp og god lunsj på Mocca i Egersund (nypilla reker i ein stor haug på ferskt brød). Ganske mange som nytta dagen på tur, etterkvart. Under ser vi Maurholen gamle stasjon, han har åpen kafe i helgene om sommaren. 

Heim tok med vegen inn like etter Joker på Hellvik og ein skogsveg (noko gamal jernbane) til Egersund Granitt sitt uttak, derfrå ned til Sannarnes. Litt kortare på den smale bilvegen.

Nærmiljø Moivika: Egersund Granite - Hellvik 15 km

I dag gjorde me ei kjekk oppdaging: Det går an å sykle opp frå Sannarnes mot Egersund Granite, ta til høgre når ein kjem til bommen til steinbrotet og kome inn på ein skogsveg som fører til eit større turområde aust for jernbane og Rv44. Dette området er lett å kome til med bil dersom ein kjører inn til venstre like før Hellvik Joker. Mange av stiane er nok først og fremst for fotgjengarar, men vi kunne sykla heile vegen frå bommen og ut til riksvegen i fin skog. Eit stykke gjekk den vegen vi sykla på tydeligvis på den gamle jernbanetraseen.  Då var vegen god å sykle på.

Biletet er frå ein annan tur, då vi stakk opp til steinbrotet til Egersund Granite - på eige ansvar.

For å gjere sykkelturen litt lengre, sykla vi inn i Hellvik og ut i Trosavika. Veldig fint, og lite trafikk på vegen. Då blei samla tur 15 km.

Rundtur Sandnes - Hommersåk - Stavanger - Sandnes med båt 32 km

Sykkelstien mellom Austrått og Hommersåk er langt frå ny, men veldig bra, godt skild frå biltrafikken, det tar 40 min i roleg tempo til Hommersåk. Søndag går båten mellom Hommersåk og Stavanger kl 11.30, (og kl 08.00, 13.45, 15.45, 17.30 og 19.40) den tar syklar gratis, og passasjeren betaler Kolumbus minstetakst. Etter ein fin tur innom hyttestadane Usken, Skjølsvik og Uskekalven, er ein i Stavanger etter ein halvtime.

Frå kaien i Stavanger kan ein sykle opp Klubbgata og finne skiltinga til Nordsjøruta, som går ut Lagårdsveien, over brua ved Paradis, ut Paradisveien, Consul Sigval Bergesens vei (som er stengd for biltrafikk på grunn av bygging) og inn på sykkelstien langs dobbeltsporet heilt til Lura. Derfrå var det vanleg Strandgata, Austråttbakken og sykkelsti over Iglenyr heim. Strekket frå Stavanger var 19,6 km. Ein flott tur som kan anbefalast, særleg ein soldag i mai. Dersom ein har kjekk slekt i Hommersåk, kan ein også overnatte og ta dette over to dagar.

Nærmiljø Moivika: Hellvik - Egersund på den gamle jernbanen 30 km t-r

I dag blei det sykkeltur tur-retur Egersund. Fra Moivika sørover langs Rv 44 til skilt Hellvik stasjon, inn til turvegen gamle jernbane. Den kom på det som var den smalspora jernbanen til Egersund, bygd i perioden 1874 - 1878. Den gamle jernbanen slynga seg i det sterkt kuperte landskapet for å unngå så mange tunnelar. Likevel var det behov for både høge fyllingar og sprenging i landskapet. I den gamle traseen er det ein liten tunnel, men ei flott fylling laga av steinar som er håndkilte. Imponerande arbeid.



Då banen blei gjort breispora, blei mykje av banen lagt i tunnelar, men noko av banen ligg framleis i den gamle traseen. Det betyr at sykkelvegen nokre stader er fin og flat, men seks stader går han utanom, over eller under den nye. Det betyr for syklistar og fotgjengarar sterke, bråe stigningar og nedstigningar, slik at turen blir litt krevjande. Tur-retur Moivika-Egersund i vind frå sør gjorde to gamlingar ganske forblåste og trøytte på ein god måte.




Landskapet er skog og fjell. Anortositt-fjell er eit snaut fjell, likevel er det her blitt skog og lunt. I eldre tider var det mange stasjonar på jernbanane. Nedlagde Maurholen stasjon (holdeplass) ligg mellom Hellvik og Egersund, midt i skogen. Det viser seg at denne stasjonen betente Eigerøya før øya fekk bru. Eigerøyfolk kom med båt til vika nedanfor stasjonen. Då Eigerøy fekk bru, blei  stasjonen nedlagd og bygningane blei feriestad for tilsette på jernbanen. I fin stad i skogen med tilgang til sjø og vatn. Nå er det festlokale til utleige, med ei fin grasslette framfor. Vi ser at det er ein mykje brukt rasteplass.

Turstien er ei perle, både for dei som kjem frå Egersund og går delar av ruta, og dei som tek heile turen. Stien åpna i 2005, og avgjerande for heile strekket var brua like nord for Egersund, konstruert av lærlingar ved Aker Solutions. Det er mange rasteplassar, delvis møblerte med bord og benker gitt av organisasjonar.

Nærmiljø Moivika: Nesten som på sykkeltur i utlandet: Runde i Eigersund kommune. 37,6 km

 Tredje tur med hytta som utgangspunkt, truleg det som blir "turen".

Ut frå Moivika, Vatnamot. Sørover på riksvegen (44), som ikkje er å unngå i starten same kor me skal. Forbi Hellvik og til venstre mot Eige. Vegen over Eige er ein strålande god og fin sykkelveg, sjølv om det er ganske god stigning i starten. Men det er god asfalt heile vegen og vegen er så smal at bilane som kjem har rimeleg fart. (Det kom fem bilar). Oppå høgda er utsikta slåande, og i eit vegkryss ligg idyllen Eige med ca fem hus. Det går ein veg til høgre på Eige, skilta St.Olav-sykkelvei. Den var grus, så me tok ikkje sjansen, men me såg han igjen seinare, og hadde me tatt den, hadde me unngått eit ganske langt strekk langs Tengselva med ein del trafikk. 

Det kan hende det var ekstra stor trafikk også frå Vikeså denne dagen, for det var Egersundveke, med eit yrande folkeliv og tivoli i gatene i Egersund. Me fekk med oss ein gjeng gode hip-hopdansarar og utsikt til ein karusell då me hadde lunsj. Det er mange kafear i Egersund, me hadde først kaffe og sjokolade på Mocca kafé, så lunsj på Roxmann. Alt var godt. Og det minna oss litt om ein fransk eller tysk by, bortsett frå at folka snakka norsk. Kjendisar var også å sjå, yngste bror fotballspelar Berisha var på Roxmann og fylkesordførar Tengesdal passerte i gata.

Tilbaketuren gjekk på langt fredelegare stiar. Først sykla me i retning Eigerøy, men før me kom så langt fann me den gamle traséen for jernbanen Egersund-Hellvik. Me har sykla han fleire gonger før, men blir stadig overraska over kor fint det er langs vegen, og kor bratte dei fem kryssingane det er over jernbanen. Ved Hellvik måtte me ut på riksvegen igjen, var innom Joker og kjøpte eit brød, deretter trødde me raskt tilbake til hytta. Herleg tur!

Veret var nydeleg, og blomane langs vegen nok på sitt beste. Ein flott fridag - feriefølelsen er der, sjølv om eg har tre veker igjen på kontoret før eg verkeleg får ferie. 

Tarvisio - Moggio 53,5 km

Den beste sykkeletappe "ever". Eventyr over alle eventyr. Fem mil slakt nedover på sykkelveg utan bilar! Korleis er det mulig? Svar:

Først byggjer Østerrike - Ungarn ein fantastisk jernbane nedover den tronge Vale Canale på 1800-talet (1875-1879). På denne tida er dobbelmonarkiet så stort at det går ned til Trieste, og Trieste er demed havneby for Østerrike. Klart det må jernbane til. Men sÅ finn italienarane ein gong på 1900-talet ut at denne jernbanen ikkje held mål, og byggjer ny jernbane ( og vegar, og autostrada) slik at dei kan lage sykkelveg for folk på den nedlagde. (Eller var det ikkje det som var grunnen?) Heilt nedlagd var banen i 1995. Deretter avtalar dei med østerrikarar å lage ein samanhengande sykkelveg frå Salzburg til Grado ved Adriaterhavet, og går i gang. Kven kan ha finansiert dette? EU? I så fall god bruk av EU-midlar.

Sykkelvegen er nå nesten ferdig på dette strekket. På eit par strekk har ordføraren ikkje ennå klipt snora, men eit par andre, som sto som uferdige på kartet, var tatt i bruk. Igjen fekk me som syklistar glede av at tog går minst mogleg opp og ned, og minst mogleg i sving. Derfor ca 24 tunnellar og bruer i fleng. Til tider var me veldig høgt over dalen. Eit par gonger måtte me ut av det gamle sporet. Skal sei det gjekk opp og ned då, til og med ei trapp måtte til. Strava viste 922 høydemeter nedover. Vi passerte toppen i dag ved Camporosso på 820 meter, Moggio Udine er på ca 290 moh. Både vegetasjon og klima har endra seg i løpet av dagen. 

Ny regnjakke tatt i bruk - det regna i ti minutt, og jakken var god å ha!

Dalen i seg sjølv er smal og lite bebudd. Ein gong i tida må dette området ha vore ganske aude. Nå dominerer vegar og jernbane, men her og der er det koselege landsbyar, litt jordbruk, litt vedhogst, ein del fint tilpassa turisme, og så har det vore bergvekdrift. Fan med den gode sykkelvegen er at ein susar forbi alt som er å sjå på, ein må bestemme seg for å svinge innom.

2 km på veg på slutten inn til Moggio var "lakk i skrapa", men å kome fram til idylliske 

Hotel Locanda San Gallo med fire rom, var som "kremen på kransekaka". 

Villach - Tarvisio 40 km

På etappe to av Alpe-Adria radweg er det Fun Active  som står for opplegget. I motsetning til opplegget i Salzburg, var det grundig informasjonsmøte kl 0800 om morgonen same dag som syklinga starta. Alle papirer i grøn mappe, grundig forklaring og utdeling av syklar til slutt. Det var ganske mange på møtet, så det er ein heil flokk som syklar same ruta, m.a. ei mormor, ei mor og to guttar, den yngste antar vi 11 år. Det ser ut til å gå upåklageleg, med mormora på elsykkel. Det er søndag og første dag av skoleferie, så det er veldig mange syklistar ute på den gode sykkelstien.

Frå Villach går sykkelvegen vidare langs elva Drau, passerer over og følgjer eit stykke ei klar, lia elv som heiter Gail. Langs Gail er det også høg voll som skal fungere som flaumvern, det er tydelegvis nødvendig. Flaumen i 1966 var veldig stor og vara lenge, så dei tener nok i det lamge løp på å ha godt flaumvern. 

Denne etappen er ein stigningsetappe, opp 250  -300 meter. Men det var for det meste nokså roleg stigning, så sjølv i varmen gjekk det veldig fint. Etter passering grensa til Italia bar det opp i bushen, såg det ut til. Vi fann ut at det måtte vere den aller eldste vegen over passet, det er to nyare. Vegen gjekk rett rundt hushjørnene:

Siste del fram til Tarvisio gjekk tydelegvis på den gamle jernbanetraseen, det liker eg jo godt, med bruer og overgangar. Sjå under: den gamle stasjonen i Tarvisio, men ingen jernbaneskinnar.

Tilslutt Hotel Haberl i Tarvisio, eit koseleg rom med skråtak. Passe trøtt, men ikkje utmatta på nokon måte. 

At området er eit sentralt vegkryss merkar me godt. Både autobahn/autostradaen og jernbanen er like i nærleiken heile tida. Vi kryssar under fleire gonger, men takka vere Alpe-Adriaplanen har vi lite biltrafikk rundt øyrene, rett og slett syklar vi på eigne sykkelvegar. Genialt er det laga. 

Ser vi forskjellar mellom landa? Med ein gong vi har passert grensa, er husa smalare og mindre mektige, men den største forskjellen er at den italienske maten er bedre. I Arnoldstein, like før grensa, hadde me italiensk lunsj med prosciutto, skinke, den beste lunsjen til nå, og det på ein tilfeldig kafe langs vegen. I Villach stengde butikkane lørdag kl 13 eller 15. I Tarvisio er det mange åpne butikkar søndag.

Heile den delen av Italia som me nå skal sykle i, var med i dobbelmonarkiet Østerrike-Ungarn i tida 1867 - 1918. Landet var då ei stormakt i Europa, og besto av det som i dag er Østerrike, Ungarn, Bosnia-Herzegovina, Kroatia, Tsjekkia, Slovakia, Slovenia, store delar av Serbia og Romania, og litt av Italia (der me syklar), Montenegro, Polen og Ukraina. Landet var eit multietnisk lappeteppe utan nokon klar etnisk majoritet, og blei oppløyst etter andre verdskrigen, då dei som sigra meinte at kvar nasjonalitet i størst mogleg grad skulle ha sitt eige land.  

Maisons Laffitte - Gisors 75 km

Dette er ein hard etappe, spesielt dersom det er feil med sykkelen og det regnar. Me tar det kronologisk.

Hotel Ibis Maisons Laffitte var svært lett å finne, og greit å bu på. Restauranten me hadde funne på Trip Advisor, Bouche a Oreille, var stengd mandagar, så det blei middag på hotellet med Joanne og Harold frå Canada. Veldig koseleg.

Maisons Laffitte er først og fremst kjent for slottet sitt, bygd ca 1650 og brukt av kong Ludvig XV som jaktslott på 1700-talet. Slottet er eit eksempel på typisk fransk barokk. Dessutan har staden ein heilt spesiell, rettlinja og symmetrisk byplan. Opplysningstida har slått tungt inn, med mange praktbustader. 

Frå Maisons Laffitte går sykkelruta gjennom skogen St. Germain-en-Laye, vidare i Oisedalen, ein dal med mykje lys som har vore inspirasjon for impresjonistiske målarar som Daumier, Pissarro (sjå bilete), Césanne og van Gogh. Området er nasjonalpark, med mange idyllar. Midt i dette grøne landskapet reiser det seg plutseleg ein gjeng med nye bustadblokker på 7 - 8 etasjar! Rundt jernbanestasjonen Cergy-le-Haut har det reist seg ein by midt i skogen! Trur ikkje det var så mange arbeidsplassar. Men me fekk kjøpt god lunsj som me tok med oss til picnic. Det var lurt å ikkje bruke tid til lunsj på restaurant ein så lang dag,

Så gjekk turen gjennom eit parklandskap, Vexin Francais, med gamle landsbyar, slott og kyrkjer,
til elva Epte, som markerer starten av Normandie.

Dag 1 på turen var ganske flat, denne dagen var ikkje det, det var ein god del stigning. Dessutan gjekk ein god del av ruta på sølete grusvegar (det regna også) med innslag av leire, det var sugande. Då eg sleit som verst, forsto eg etterkvart at bakhjulet var skeivt og tok borti andre delar av sykkelen, slik at eg sykla med tilleggsbelastning. Det var hardt!!! Sykkelen blei fiksa fleire gonger, og fram skulle me, sjølv om eg var ganske pest etter 45 km, og me skulle ha 75. Dei siste 20 km frå Bray et Lu til Gisors på NEDLAGD JERNBANE redda oss. Her ein gjnbrukt stasjonsbygning langs linja. 

Stadnamn: I Noreg heiter stadar Klepp, Tu, Ims, til nød to stavingar som Sola, Bryne, Sandnes og Austrått. I området vi er nå er det lite med bare eit ord, jfr dei kursiverte stadnamna over. Eller kva med Conflans Sainte Honorine eller Wy-Dit-le-Joli-Village? - Og der bur bare 330 personar!!

Sommaren 2014: Paris - London

Det bli tur frå Paris til London i juli. Turen består av fire sykkeldagar i Frankrike, ferje over kanalen og to sykkeldagar i England, totalt mellom 300 og 370 km på to hjul. Turen skal store delar av tida gå på Avenue Verte, sykkelvei som dei prøvde å få ferdig til London-OL 2012, men som ikkje er heilt ferdig ennå.

Vi syklar ut frå Paris langs Seinen, gjennom Eptedalen, kor Monet måla vannliljene sine, inn i Epte-dalen kor mange av impresjonistane, m.a. Cezanne og van Gogh, henta inspirasjon til maleria sine. Vidare på nedlagde jernbanestrekk, småvegar og parkar gjennom Normandie til havnebyen Dieppe. Derfrå går ferja til Newhaven, kor vi syklar langs dei kvite klippene til Brighton, så inn i Sussex til London på sykkelstiar og gjennom parkar.

Egersund - Sandnes i 24 grader og medvind i august. Ca 90 km.

Temperatur over 20 grader i Norge sist i august må brukast til noko kjekt:sykling langs kysten. Vind frå søraust gjer at Nordsjørittruta er eit godt alternativ. 

Toget går frå Sandnes 17 min over kvar time, og det kosta oss 330 kroner for to syklar, ein pensjonist og ein vaksen. Ikkje så billig. Togturen tar litt over 50minutt, og kl 10.05 er vi i gang nordover langs den fine turvegen mellom Egersund og Helvik. 

Vi finn turvegen langs jernbanelinja ved å dra til høgre ut av jernbanestasjonen i Egersund,, gjennom rundkjøringa i retning Eigerøy, og inn på sykkelsti på venstre side av vegen. Kort tid etter møter vi skilting til den gamle jernbanen, inn på grusveg, og over den nye flotte brua som tar oss inn i eit fantastisk parkdrag med mange benker og flott natur til Helvik. Dels går turen på den gamle traseen, og er rett og fin, men plutseleg er det bratt opp eller ned, vi må over ein tunnel eller den "nye" Jærbanen.

Frå Helvik stasjon er Nordsjøvegen skilta opp Netlandsvegen, ein gardsveg som leier oss opp på riksveg 44, og ganske snart er vi på Hegrestad, der del 2 av turen tek til, Vestlandske hovudveg. Utsikta er spektakulær, sjå bileta. Det er framleis grus, og litt laus, så litt anstrengande å sykle, spesielt nedvover.

På Ogna er det igjen eit nytt landskap, sandstrand. Flott når det plutseleg opnar seg med hav og sand i kontrast til skogen vi kjem ut av. Mange familiar på badetur er å sjå, det er godt over 20 grader.

På Brusand går løypa bort frå Rv 44 og opp til Stokkelandsmarka, vidare til Vigrestad og Varhaug før vi igjen skal ned til rullesteinstranda ved Jærhavet. Veksling mellom grusveg ved havet og sykkelsti ved Rv 44 er fin, men endå finare er det å kome til lappar og kaffi på Hå gamle prestegard. Herleg for tørste og svoltne syklistar.

Nå begynner rumpene å bli trøtte, så turen over hengebrua etter prestegården, forbi Nærlandsparken, på vegen forbi Refsnes, Skeie, Vik, Orre (stopp ved den gamle kyrkja), Reve, Hodne, Bore, Voll, Vasshus, Skjæveland osv. blir meir ein motivasjonsprøve enn den koseturen det var i begynnelsen. nÅr var vi trøtte. Men godt fornøgde kom vi heim, omsider.

 

Corbridge - Whitley Bay 48 km kunne det ha vore...

Nå har me kome til elvelandet til Tyne, og vidare følgjer ruta vår stort sett elva. I Corbridge kryssa me elva frå bed and breakfasten til sjølve byen, vidare gjekk turen til Ovingham kor me fekk kaffe hos Siri, Ranveig og Arvind. Andre elvekryssing var brua mellom mellom Ovingham og Prudhoe, og me sykla vidare på sørsida av elva på fin sykkelsti til Wylam, kor vi igjen kryssa over ei flott bru, nedlagd jernbanebru, sjølvsagt. Hagg Bank Bridge, jernbane i drift frå 1867 til 1968, mest for frakt av kol og liknande. Etter Wylam heldt me oss på nordsida av elva, og det gjekk fint heilt inn til byen.

Hagg Bank Bridge er eit tidleg eksempel på ei bru av denne typen med eit spenn over elva, bygd i 1876, fordi det kunne vere vanskeleg med fundament. Brua er modell for større bruer, i Newcastel og i Sydney, Sydney Harbour Bridge.

Langs Tyne har Newcastle fått eit imponernade sykkel- og gangveinett, toppa av milenniumbrua over til Gateshead.  Absolutt å anbefale, sjølv om det er ganska mange fotgjengarar i vegen ein fin dag. Me tok så lunsj der me leigde syklane i Cycle Hub, og så viste det seg at sjølve sykkelturen skulle enda der. Han der var nøgd, leverte sykkelen inn og tok buss og metro til Whitley Bay. Hu der var ikkje ferdig, tok sykkeltaskene med regntøy og freste avgårde på Hadrianvegen. Me så hadde dei Newcastlefantungane knust flasker på den fine sykkelvegen og hu der punkterte. Første gong åleine på slik sykkeltur, og første punktering. 

Enden p visa blei å leie sykkelen tilbake til Cycle hHub, leverer han inn og gå til sentralstasjonen og ta metroen til Whitley Bay (36000) på austkysten. Whitley Bay har sandstrender og var frå 1882 (jernbanen kom) til 1980 ein turistby. Nå er han mest ein soveby for Newcastle. Oaktree Lodge Hotel, 15 Esplanade med ni rom var absolutt ein stad å bu, The Brasserie hadde særs god sjømat, og Siri kom og koste seg med å bade i sjøen. 

Sjølv om avslutninga var eit antiklimaks, så er konklusjonen at det har vore ein interessant og herleg tur. Veret har vore bra, ein føremiddag med regn var bare ein kontrast. Å bu på bed and breakfast greit og interessant, sjølv om teppe på badegolvet er litt spesielt for oss. Å lære meir om romartida i Engalnd, og næringsgrunnlag og tilbakegang i nordengland har også vore interessant, og å oppleve det grøne landskapet, badebyane og dei blømande landsbyane i roleg tempo har vore flott. Under frå Whitley Bay.

Hjelparane våre har først og fremst vore Discovery Travel, som har organisert for oss. Dei som har transportert bagasjen var Brigantes til Carlisle, og Hadrian Haul etter Carlisle. Men bagasjefrakt er ein industri langs Hadrianruta med mange vandrarar, så det fins mange byrå. Vidare hadde vi hjelp av Cycle Hub, som leigde ut gode syklar. Cycle Hub gjorde oss merksame på Saddle Skedaddle som arrangerer guida og sjølvguida turar i England og andre stader, www.skedaddle.co.uk. Dei har også sykkelutleige, som er greit.