Villach - Tarvisio 40 km

På etappe to av Alpe-Adria radweg er det Fun Active  som står for opplegget. I motsetning til opplegget i Salzburg, var det grundig informasjonsmøte kl 0800 om morgonen same dag som syklinga starta. Alle papirer i grøn mappe, grundig forklaring og utdeling av syklar til slutt. Det var ganske mange på møtet, så det er ein heil flokk som syklar same ruta, m.a. ei mormor, ei mor og to guttar, den yngste antar vi 11 år. Det ser ut til å gå upåklageleg, med mormora på elsykkel. Det er søndag og første dag av skoleferie, så det er veldig mange syklistar ute på den gode sykkelstien.

Frå Villach går sykkelvegen vidare langs elva Drau, passerer over og følgjer eit stykke ei klar, lia elv som heiter Gail. Langs Gail er det også høg voll som skal fungere som flaumvern, det er tydelegvis nødvendig. Flaumen i 1966 var veldig stor og vara lenge, så dei tener nok i det lamge løp på å ha godt flaumvern. 

Denne etappen er ein stigningsetappe, opp 250  -300 meter. Men det var for det meste nokså roleg stigning, så sjølv i varmen gjekk det veldig fint. Etter passering grensa til Italia bar det opp i bushen, såg det ut til. Vi fann ut at det måtte vere den aller eldste vegen over passet, det er to nyare. Vegen gjekk rett rundt hushjørnene:

Siste del fram til Tarvisio gjekk tydelegvis på den gamle jernbanetraseen, det liker eg jo godt, med bruer og overgangar. Sjå under: den gamle stasjonen i Tarvisio, men ingen jernbaneskinnar.

Tilslutt Hotel Haberl i Tarvisio, eit koseleg rom med skråtak. Passe trøtt, men ikkje utmatta på nokon måte. 

At området er eit sentralt vegkryss merkar me godt. Både autobahn/autostradaen og jernbanen er like i nærleiken heile tida. Vi kryssar under fleire gonger, men takka vere Alpe-Adriaplanen har vi lite biltrafikk rundt øyrene, rett og slett syklar vi på eigne sykkelvegar. Genialt er det laga. 

Ser vi forskjellar mellom landa? Med ein gong vi har passert grensa, er husa smalare og mindre mektige, men den største forskjellen er at den italienske maten er bedre. I Arnoldstein, like før grensa, hadde me italiensk lunsj med prosciutto, skinke, den beste lunsjen til nå, og det på ein tilfeldig kafe langs vegen. I Villach stengde butikkane lørdag kl 13 eller 15. I Tarvisio er det mange åpne butikkar søndag.

Heile den delen av Italia som me nå skal sykle i, var med i dobbelmonarkiet Østerrike-Ungarn i tida 1867 - 1918. Landet var då ei stormakt i Europa, og besto av det som i dag er Østerrike, Ungarn, Bosnia-Herzegovina, Kroatia, Tsjekkia, Slovakia, Slovenia, store delar av Serbia og Romania, og litt av Italia (der me syklar), Montenegro, Polen og Ukraina. Landet var eit multietnisk lappeteppe utan nokon klar etnisk majoritet, og blei oppløyst etter andre verdskrigen, då dei som sigra meinte at kvar nasjonalitet i størst mogleg grad skulle ha sitt eige land.  

Spittal - Villach 40 km

Sjølv om me visste at det var ein kort og rask tur denne dagen, så klarde me ikkje å kome seint avgarde, gå på museum i Spittal eller vase veldig. I god tid før kl 9 var me på vegen. Etter å ha sige langsomt avgarde langs elva Drau i fire mil, var me plutselig framme på Hotel Mosser i Villach kl 13. Altfor tidleg, bagasjen er ikkje komen, men me fekk rom.

Nedover dalen blei det dyrka grønnsaker, mais og frukt. Me kjøpte nydeleg heimepressa eplesaft på ein vertshusgard me stakk innom.  Elles er det mange syklistar å sjå på vegen, ganske mange godt vaksne, også eldre enn oss! 

Denne dagen var det 100 % sykkelsti. Underlaget var vekslande, asfalt og grus, for det meste var grusen fast. Langs elva Drau er det laga flomvern i form av dike, og ein del av tida sykla me oppå dette. Det ga god utsikt til det paddeflate landet mellom fjella. Elles var det ingen båttrafikk på elva, bortsett frå ei elveferje. Med jevne mellomrom er det kraftverk som stenger for båttrafikk opp og ned elva. Då me nærma oss Villach, møtte me også autobahn og andre store vegar. Villach er og har vore eit vegkryss, og blei grunnlagd seinast i romertida på flomsikre høgder langs Drau. Flomsikre og flomsikre. Det har vore fleire flaumar i byen, spesielt store i 1882, 1965 og 1966. Det har også vire jordskjelv i området, men det er lenger tilbake i tid.

Nå har vi gjort unna første del av Alpe-Adria radweg, første gong med Pedalo som operatør, iikkje bare som salskontor. Nå leverer vi inn syklar og utstyr, for andre del av turen er det Eurobike som er operatør for, og dei kjem med utstyr i morgon. Ruhetag i Villach i morgon, som oppladning for ny klatreetappe til Tarvisio i Italia.

To veker sykling i sommar, Salzburg - Adriaterhavet

Alle turane me har sykla til no, har vore på ei veke eller kortare. Det har mange gonger vore litt kort, me har akkurat kome i siget, så er det slutt. Nå har me funne to turar som heng saman, slik at me får sykla i neste to veker gjennom det som må vere ganske variert landskap. Turen startar i den gamle, flotte byen Salzburg (festspel, kultur, Mozart), sørover i dalane Salzachtal, Drautal og Gasteiner Tal med gamle landsbyar og flott natur til byen Villach, kor første etappe sluttar.

Andre etappe startar i Villach i Østerrike, men ganske fort syklar vi over grensa til Italia, fortsetter å sykle sørover via Tarvis/ Tarvisio, Moggio og Udine til Grado ved Adriaterhavet, og til slutt til Trieste, kor me har vore før.  Det ber frå alpeland til vinskråningar, vide dalar, elver ut til havet.

Tema for reisa må bli dobbelmonarkiet Austerike-Ungarn. Ikkje bare går halve turen gjennom det som framleis er Austerike, men den delen av Italia me syklar i, var også lenge ein del av dobbelmonarkiet (1815 - 1918).  Arrangøren Pedalo forsikrar om at det er ein tur med vanskegrad 2, men eg ser jo for meg ei kryssing av Alpane, eller kva, og då må det vel bli litt tungt!

Me strevde litt med å finna ein god måte å kome oss heim frå Trieste på. Fly derfrå tok lett 22 timar (4 etappar) og kosta 5 - 6000. Løysinga kom då vi fann ut at arrangøren stiller med transport Trieste - Villach som korresponderer med transport Villach - Salzburg. Då tar me fly tur/ retur Stavanger - Salzburg!

Under: Salzburg